สนับสนุนโดย

www.tceb.or.th

การประชุมนานาชาติ ภูมิภาคเอเซีย เรื่องชุมชนปลอดภัย ครั้งที่ 4

วันที่ 21-24 พฤศจิกายน 2550

“  ประยุกต์ความรู้สากล  เสริมพลังชุมชนสู่สังคมปลอดภัย ”

คลิบวีดีโอ

โครงการประชุมนานาชาติ ภูมิภาคเอเซีย เรื่องชุมชนปลอดภัย ครั้งที่ 4

“ ประยุกต์ความรู้สากล เสริมพลังชุมชนสู่สังคมปลอดภัย”

ผู้จัดหลัก

คณะกรรมการป้องกันอุบัติภัยแห่งชาติ (กปอ.)

แนวคิดหลัก 

องค์การอนามัยโลกได้ให้ความสนใจต่อการดำเนินงานด้านการป้องกันการบาดเจ็บมานาน โดยเล็งเห็นว่าเป็นกลุ่มโรคที่ก่อให้เกิดความสูญเสียมาก และนับวันจะทวีความรุนแรงมากขึ้น จึงมีนโยบายการสร้างเสริมความปลอดภัย ( safety promotion )  และกำหนดให้ "ความปลอดภัย"  เป็นสิ่งจำเป็นต่อการดำรงไว้ซึ่งสุขภาพที่ดีของประชาชน  ดังนั้น ความปลอดภัยจึงจัดเป็นความจำเป็นพื้นฐานที่จะต้องถูกกำหนดให้เป็นสิทธิที่ประชาชนพึงมีพึงได้ และรัฐต้องมีหน้าที่รับผิดชอบในการจัดการตามสิทธินั้น สิทธิที่ประชาชนพึงได้ในเรื่องของความปลอดภัย ดังนี้

-          ชุมชนมีสิทธิที่จะอยู่อย่างปลอดภัย ควบคู่กับการพัฒนาเทคโนโลยี

-          ชุมชนพึงได้รับความเสมอภาคในการบริหารจัดการสังคมเพื่อสร้างเสริมความปลอดภัย

-          ชุมชนมีสิทธิที่จะมีส่วนร่วมในการตัดสินใจ และจัดการกับสิ่งแวดล้อมของชุมชน เพื่อให้เกิดความปลอดภัย

-          ชุมชนมีสิทธิที่จะรับรู้อันตราย และปัจจัยเสี่ยงต่อการเกิดการบาดเจ็บ   หน่วยงานรัฐ รวมทั้งผู้ผลิตที่เกี่ยวข้องกับผลิตภัณฑ์อันตรายต้องมีความรับผิดชอบในการเผยแพร่ความรู้นั้นสู่ประชาชน

-          ชุมชนมีสิทธิที่จะตัดสินใจเลือกดำเนินการเพื่อการสร้างเสริมความปลอดภัยให้กับชุมชน

-          ชุมชนมีสิทธิที่จะมีทักษะดำเนินการทั้งป้องกันการบาดเจ็บและสร้างเสริมความปลอดภัยในชุมชน

การดำเนินงานเพื่อให้บรรลุผลความปลอดภัยในชุมชนนั้น  ต้องดำเนินงานในมิติการสร้างพฤติกรรม และสิ่งแวดล้อมที่ปลอดภัย   และมิติของการสร้างความรู้สึก ความเชื่อ และทัศนคติต่อความปลอดภัยของชุมชน องค์การอนามัยโลกจึงได้พัฒนายุทธวิธีการแก้ไขปัญหาโดยใช้ ชุมชนเป็นศูนย์กลาง ( community -based program )  มีหลักว่า "ชักนำชุมชน เปลี่ยนแปลงพฤติกรรมชุมชน เพื่อสิ่งแวดล้อมที่ปลอดภัยและลดพฤติกรรมเสี่ยงระดับบุคคล"

ในประเทศพัฒนาได้ดำเนินงานเสริมสร้างความปลอดภัยในโครงการที่เรียกว่า " ชุมชนปลอดภัย (safety community) " เช่น ประเทศสหรัฐอเมริกา สวีเดน ออสเตรเลีย แคนาดา  วิธีการดังกล่าวนี้ องค์การอนามัยโลกได้พยายามใช้ในการแก้ปัญหาอุบัติเหตุในประเทศด้อยพัฒนาด้วยเช่นกัน  เช่น ประเทศบังคลาเทศ เวียดนาม เป็นต้น  หลักการทั่วไปของการดำเนินงานคือ ให้ชุมชนเป็นศูนย์กลาง ที่ชุมชนต้องมีส่วนร่วมในกระบวนการแก้ปัญหา  วิธีการนี้จะตอบสนองต่อความต้องการของชุมชนได้ดี สามารถใช้ทรัพยากรและงบประมาณที่มีอยู่แล้วในท้องถิ่น รวมทั้งเป็นการสนับสนุนการกระจายอำนาจการปกครองและเสริมความแข็งแกร่งให้กับผู้ปกครองส่วนท้องถิ่น เพื่อให้มีวิธีการจัดการชุมชนได้ดีขึ้น มีวิสัยทัศน์เรื่องของการสร้างเครือข่ายทางสังคม (social network) สวัสดิการสังคม (social welfare) และความปลอดภัยของชุมชน (community safety and security)